Ik ben Anniek. De wortels liggen in Weert en die blijken toch een heel stuk sterker dan gedacht. Waar ik niet kon wachten om de stad te verlaten op 18-jarige leeftijd, kwam ik na wat omzwervingen toch weer terug naar Weert. Naar het huis van mijn opa en oma en het huis waar mijn moeder is opgegroeid.
Na een studie Amerikanistiek in Nijmegen, Literatuurwetenschappen in Utrecht, een Educatieve Master Engels met een stage op een internationale school in Amsterdam en in de VS, kwam ik terecht op een internationale school in Groningen. Van zuid naar noord. Maar ik keek alweer snel naar het zuiden en ging op weg naar Eindhoven. Al iets “dichter beej hoes”. Het Limburgs, en voor mij dan vooral “ut Wieërts”, voelt altijd als verlichting. Het voelt authentieker. Het is de eerste taal waarin ik leerde mezelf uit te drukken.
Inmiddels ben ik bijna 15 jaar in het (internationaal) middelbaar onderwijs werkzaam en ik ben tot de conclusie gekomen dat wat mij vooral boeit, en waar ik eindeloos over kan nadenken, is hoe mensen “worden”, hoe ze een identiteit ontwikkelen, en hoe dat daar allerlei culturele, sociale en dus ook talige interacties aan bijdragen. Het belang van meertaligheid in de samenleving en in het onderwijs valt naar mijn mening dan ook niet te onderschatten.
En nu dus weer terug in de mooiste provincie. Het enige nadeel van Limburg? Het heeft dan wel heuvels, maar helaas geen bergen. En die zoek ik toch ook nog graag op in mijn vrije tijd. Trailrunnen, hiken, fietsen: Het opzoeken van “vergezichten” en grenzen vormt toch wel het hart van mijn identiteit.